اختصاصی پستچی نیوز:
✍️ انوشیروان مباشرامینی
پیادهروها، قرار بود مسیر عبور بیدردسر عابران باشند؛
اما امروز به قلمرو بساطها و مافیاهای خاموش تبدیل شدهاند.
این یادداشت، روایتی است از شهری که حقوق عابران در آن بیصدا حراج میشود…
پیادهرو، سهم عابران از فضای شهری است؛
مسیر عبور بیدغدغهای که باید حرمت آن حفظ شود.
اما امروز در بسیاری از خیابانها و معابر شهر، پیادهروها به تصرف کسانی درآمدهاند که آن را نه فقط اشغال میکنند، بلکه گاه به بهای پول، به دیگران اجاره میدهند.
مسئله سد معبر مغازهها و دستفروشان، سالهاست چهره خیابانها را مخدوش کرده است.
اما آنچه کمتر دیده و گفته میشود، وجود شبکهای غیررسمی و پنهان است که پیادهروها را همچون کالایی خرید و فروش میکند؛
مافیایی که با تسلط بر نقاط پررفتوآمد، اجازهی بساطگستری را تنها در ازای پرداخت مبالغی به برخی افراد یا گروههای پشت پرده میدهد.
در چنین شرایطی، سد معبر تنها یک معضل ساده شهری نیست؛
بلکه نشانهای از گسترش بینظمی سازمانیافته و نوعی سوداگری غیرقانونی بر بستر فضای عمومی شهر است.
حق عبور آزادانه مردم، نهتنها توسط بساطهای پراکنده، بلکه توسط جریانهای پنهانی که منافع خود را در اشغال پیادهروها جستجو میکنند، به گروگان گرفته شده است.
از سوی دیگر، کوتاهی شهرداریها در مقابله با این وضعیت مشهود است.
نظارتهای مقطعی و برخوردهای نمایشی، هرگز نتوانسته ریشه این معضل را بخشکاند.
حتی در بسیاری از موارد، خود مأموران یا نهادهای اجرایی به دلایل مختلف، از جمله نبود حمایت قانونی قوی یا فشارهای غیررسمی، از اقدام قاطع بازماندهاند.
بیش از همه، شورای اسلامی شهر که باید چشم بیدار و ناظر بیطرف حقوق مردم باشند، در قبال این معضل سکوت کردهاند.
نقش شورای شهر در مطالبهگری، نظارت مستمر بر عملکرد شهرداری و تدوین سیاستهای بازدارنده، کمرنگ شده و در عمل راه را برای گسترش این تخلفات باز گذاشته است.
فراموش نکنیم که سکوت و بیتفاوتی در برابر تصرف غیرقانونی فضاهای عمومی، فرهنگ قانونگریزی را در جامعه نهادینه میکند؛
فرهنگی که دود آن پیش از هر چیز، به چشم شهروندان عادی خواهد رفت.
امروز باید پرسید:
چه زمانی پیادهروها از سلطه مافیا آزاد میشوند و حق بیچونوچرای عابران به آنان بازگردانده میشود؟
