اختصاصی پستچی نیوز– سرویس اجتماعی
جمعی از نانوایان رشت با انتقاد از کیفیت پایین آرد توزیعی، خواستار رسیدگی مسئولان شدند. به گفته آنها، خمیرهای بیجان و نانهای بیدوام حاصل سهمیهایست که دیگر رنگ و بوی نان سنتی را ندارد.
بوی نان تازه آمیخته با گلایهای کهنه
صبح زود، پیش از آنکه خورشید از لابهلای درختان شهر سرک بکشد، حاج علی درِ نانوایی را باز و تنور را روشن میکند، خمیرها را به نرمی ورز میدهد و چشمانش به کیسههای آردی است که نه بوی گندم میدهند، نه دل هیچ نانوایی را گرم میکنند.
“قدیما آردا انگاری جون داشتن، ببین خمیرو، نه جون داره نه کش میاد…” این را میگوید و دستش را از خمیر خسته بیرون میکشد.
این فقط حرف حاج علی نیست؛ گلایه مشترک بسیاری از نانوایان رشت است: آردهایی که به نانواییها میرسد، کیفیتی ندارد که بشود با آن نانی درست و حسابی پخت و دست مردم داد.
خمیر یا «ول» میشود، یا در تنور میسوزد، یا اصلاً شکل نمیگیرد. نان هم به خانه نرسیده خشک می شود !
برخی نانوایان قدیمی عطای پخت را به لقایش بخشیدهاند. مردم هم بعضی هاشان از سر ناچاری سراغ انواع نان های فانتزی می روند که در صورت استمرار، قیمتشان کمر اقشار متوسط و پایین جامعه را میشکند.
نان در فرهنگ ما فقط غذا نیست؛ حافظه است، احترام است، حرمت سفره است. وقتی کیفیت آرد پایین بیاید، نهفقط نان، که آبروی نانوا و اعتبار نانوایی هم زیر سؤال میرود. مسئولان میگویند سهمیه هست، نظارت هست، اما نانوایان میپرسند: چرا نانی که میپزیم دیگر مثل سابق نیست؟ چرا آردی که میرسد، انگاری تهماندهی آرد بیکیفیت کارخانههاست!
پسر جوان حاج علی که همکار پدر است، در حالی که کنجد روی بعضی خمیرها می پاشد؛ غرغرکنان می گوید کاش پایم می شکست و هرگز وارد نانوایی نمی شدم، نمی دانید چه قدر باید حرص و جوش بخوریم تا این خمیر شکل بگیرد و روانه تنور بشود، حاضرم روزی صد کیسه آرد درست بپزم ولی یه کیسه از این آرد نه. توی وضعیت بدی گیر کرده ایم؛ برق که می رود، آب هم می رود.
کلافه ایم؛ نه می توانیم بپزیم، نه می توانیم نپزیم…
اگر قرار است نان خوب و قابل خوراک به دست مردم برسد، باید صدای نانواها را شنید. شاید وقت آن رسیده باشد که در سیاستگذاری توزیع آرد، سهم کیفیت هم لحاظ شود، نه فقط وزن و عدد که از قرار نانوایان از نظر کمیت هم این روزها دچار مشکلند.
