یادداشت پستچی نیوز/ عادل علوی
در ماههای اخیر، شاهد سوءاستفاده از واژه “وفاق”در انتصابات استان بودهایم؛ واژهای که بهظاهر برای ایجاد همدلی و همگرایی به کار میرود، اما در عمل به ابزاری برای ابقای مدیران کم کفایت، توجیه لابیگری و رفیقبازی تبدیل شده است. متأسفانه، برخی از این مدیران نهتنها اعتقادی به شعارها و خطمشیهای دولت دکتر پزشکیان نداشتهاند، بلکه حتی حاضر نشدهاند بهصورت شفاف و صریح حتی در یک مصاحبه و سخنرانی از سیاستهای این دولت در حوزه های مختلف دفاع کنند. گویی هنوز خود را مدیران دولت قبلی میدانند و تنها دغدغهشان حفظ صندلیهای مدیریتی و سیاسی است.
نکته تأسفبار ، سپردن سمتهای حساس به افرادی است که برایشان فقط مقام مهم است، نه خدمت. این افراد، عمدتاً با رویکرد حزب باد و بدون توجه به اصول اخلاقی و عواقب تصمیماتشان، تنها به فکر منافع شخصی یا جناحی هستند. آنها خود را فراجناحی معرفی میکنند، اما در عمل، اقدامات اپورتونیستی و مصلحتی دارند که صرفاً برای تثبیت موقعیت خود طراحی شده در همه دولت ها مدیر هستند ! هیچ وقت خود را بانی وضع موجود نمی دانند.
راهحل چیست؟
۱. تشکیل گروه بازرسی و نظارت مستقل زیر نظر معاونت سیاسی استاندار برای رصد عملکرد فرمانداران، مدیران کل و معاونین و اتخاذ تصمیمات اصلاحی قبل از آنکه بیعملی برخی مدیران به یأس عمومی منجر شود.
۲. برخورد قاطع با مدیران بیکفایت و فرصتطلب که تنها به دنبال حفظ پست خود هستند و کوچکترین اثربخشی در پیشبرد اهداف دولت ندارند.
۳. حمایت واقعی از بخش خصوصی که امروز در شرایط ناترازی انرژی و مشکلات مالی دست و پا میزند. دولت باید با اصلاح سیاستهای مالیاتی، تسهیلات بانکی، بازپرداخت وامها و بیمه، فضای کسبوکار را بهبود بخشد.
۴. بهکارگیری ظرفیت نمایندگان مجلس برای پیگیری مطالبات مردمی و نظارت بر عملکرد دستگاههای اجرایی.
اگر قرار است وفاق معنا داشته باشد، باید به جای بازی با واژهها، شاهد مدیریت جهادی، پاسخگو و دلسوز باشیم؛ مدیریتی که به جای رفیقبازی، شایستهسالاری را ملاک قرار دهد و به جای مصلحتاندیشیهای سیاسی، منافع مردم را در اولویت بگذارد. در غیر این صورت، این وفاق تنها به بیاعتمادی بیشتر و تضعیف دولت منجر خواهد شد.
