شرایط کشور نه جنگ نه صلح است؛ جهش اقتصادی ممکن نیست، اما می توان با مدیریت درست آسیب ها را کاهش داد

چهارشنبه بود؛ ساعت چهار عصر و ما رفته بودیم که برای چندمین بار استاندار را ببینیم.

تعدادمان بیشتر بود اما، ۳۲ نفر بدون سقف و محدودیت با استاندار صحبت کردیم.

جلسه حدود شش ساعت به طول انجامید.

استاندار با حوصله همه ی حرف ها، دردل ها و گلایه ها را شنید و بعد حدود سی دقیقه جواب های خلاصه شده ای را به دغدغه ها و دلواپسی های حاضران داد.

من هم چیزهایی گفتم؛ شبیه گلایه اما آمیخته با شعر، یا چه می دانم نثر ادبی آمیخته با واژه هایی از جنس زنانگی.

آخر قرار بود راجع به مسائل زنان صحبت کنم.

حالا بعضی ها که فکر می کنند، بهتر بلدند از دیگران صحبت کنند و در همه زمینه خودشان را متخصص می دانند و دلشان می خواهد در همه ی کارها دخالت کنند و معلوم نیست با چه پشتوانه ای خود را به جاهایی رسانده اند؛ متن صحبت هایم را خواسته اند، پیغام داده ام آن را به شما نمی دهم، آدم بالغ که وکیل و وصی و بزرگتر نمی خواهد!

حالا اما خلاصه ی صحبت های دکتر حق شناس را در ادامه برایتان می آورم، چون می دانم مثل خودم حوصله خواندن متن های طولانی را ندارید.

راستش را بخواهید این جوری نبودم، نمی دانم چه بر من گذشته که خط اول و وسط و آخر را می خوانم و متن مورد نظر را می گذارم کنار.

البته ما خبرنگارها بعضی هامان هم تند نویسیم هم تند خوان و یک چیزهایی حالیمان می شود از همین نصفه و نیمه خواندن ها.

بگذریم…

برویم ببینیم استاندار در آن حدود شش ساعت به نمایندگان احزاب و فراکسیون های مختلف چه گفت.

من این گزارش را از صفحه ی روابط عمومی استانداری گیلان برداشته و به دلیل حساسیت سخنان و ارائه آمارتوسط استاندار محترم و برای پرهیز از هر گونه خطای شنیداری و نوشتاری، در آن هیچ دخل و تصرفی نکرده ام.