اختصاصی پستچی نیوز
ژیلاطبسی
غم از دست دادن عزیزان، غم مشترکی ست که معمولاً اعضای یک “خانواده” را به هم نزدیکتر میکند؛ اما گاه اتفاقی رخ میدهد که مقاصد دیگری را به جز پیام تسلیت و ابراز همدردی در خود دارد!
در روزنامهای که کلی نام آشنا و غیر آشنای غیرمرتبط برای عرض تسلیتی منتشر شده، مشخص است نام معدود افرادی عمداً جا گذاشته شده است. مروری بر گذشته ای نه چندان دور نشان می دهد این حذف آشکار، نه اشتباهی ساده که تصمیمی آگاهانه است؛ تصمیمی که به جای احترام، نشانهای از بیمهری و نادیدهانگاری را در خود دارد.
همیشه وقتی بابت کارهای سوال برانگیز بعضی از افراد منسوب به جریان اصلاحات به اعتراض برمیخیزم، پاسخی که میشنوم این است: “ما همه اعضای یک خانوادهایم”. اما آیا “خانواده”بودن به معنای نادیدهگرفتن چند نفر از اعضا و پاک کردن نامشان از کنار نام دیگران است!؟
آیا “خانواده”بودن یعنی گزینش کردن و مرز کشیدن در لحظهای که قرار است همدلانه بر داغی مشترک ابراز همدردی کنیم؟
از دیشب چندین نفر چه از استان و چه پایتخت از من راجع به چگونگی درج آگهی تسلیت در روزنامه اعتماد و شخصی که اسامی را جمع آوری کرده پرسیده اند و من فقط توانسته ام شانه هایم را به معنای نمیدانم بالا بیندازم.
این یادداشت نه برای گلایه شخصی، که برای طرح پرسشی عمومی است: چرا حتی در سوگواریکه باید مظهر همدلی باشد، دست به گزینش و حذف می زنید !؟ احترام به همه اعضا و حفظ شأن همگی، حداقل کاری است که در چنین موقعیتهایی میتوان انجام داد و البته این موضوع برای اولین بار نیست که اتفاق می افتد!
تسلیت، اگر گزینشی باشد، دیگر تسلیت نیست زیرا معنای آن، یعنی همدلیِ انسانی با بازماندگان و احترام به دردِ مشترک از دست دادن است.
لذا اگر این عمل گزینشی و بر اساس منافع سیاسی، جناحی، قومی یا شخصی انجام شود، دیگر معنای واقعی تسلیت را از دست میدهد و بیشتر به یک ژست یا ابزار تبلیغاتی تبدیل میشود.
و فراموش نکنیم:
حذف، هیچ کس را کوچک نمی کند؛ تنها چهره ی زشت حذف کنندگان را عریان می سازد.
