اختصاصی پستچی نیوز
ژیلاطبسی
کودکان، همیشه پر از آفتاباند، اصلا خودشان نور و روشنایی اند و هر لبخندشان دنیایی ست به وسعت تمام اقیانوس ها.
کودکان سیستان و بلوچستان هم کودک اند؛ همان ها که پوست پاهایشان در هماغوشی با داغی خاک و سنگ و سیمان ترک های عمیق دارند، همان هایی که گاهی از دیدن یک جفت دمپایی، عروسک و اسباب بازی کوچک و یا بسته ای چیپس و پفک چشم هاشان از شادی وصف ناپذیری برق می زند.
کودکان کار چطور، آیا آن ها را می شناسید، با چند تای شان تا به حال صحبت کرده اید و دنیای شان را شناخته اید؟
در خیابانها، سر چهار راه ها ، توی ایستگاه های مترو، همان ها که قلب کوچکشان پر از زخمهای نامرئی است، آری آن ها پر از زخم های نامرئی اند و در آرزوی داشتن خانواده و تجربه ی کلاس درس و کتاب و دفتر و مدرسه اند.
کودکان جنگ را که همه دیده ایم، آن هایی که با گلوله و نفرت بزرگ می شوند و فرقی نمیکند کجای دنیا باشند و رنگ پوست شان چه رنگی باشد، جنگ جنگ است دیگر و میراثی جز آوارگی گرسنگی و ترس و وحشت ندارد.
کودکانی که مورد خشونت والدین قرار می گیرند و گاهی نیز به دست پدر و مادر به قتل می رسند هم کودکند، همچنین کودکانی که در فقر مطلق شب را با حسرت هر چیزی که فکرش را می شود کرد، به خواب می روند.
و در سوی دیگر، کودکانی هستند که دنیایشان پر از اسباببازی، خانههای امن و کتابهای رنگارنگ، آموزش های جور واجور و مدارس عالی، مسافرت ها، شادی ها و تفریح های کودکانه است؛ همان ها که شادی شان را به راحتی و بدون رنج، والدین شان برای شان فراهم کرده اند.
با این حال روز جهانی کودک به یادمان میآورد که همه کودکان، چه آنهایی که به راحتی لبخند میزنند و چه آنهایی که لبخندشان میان سختیها پنهان شده، شایستهی بازی، عشق، امنیت و امید هستند.
راستی من نمی دانم، اگر کسی می داند به من نیز بگوید چرا در جهان هیچ عدالتی وجود ندارد!؟
