فقط از شما می خواهم روزی را تجسم کنید که با عصا دریکی از خیابان های پر تردد رشت در حالی که پالتوی بلند مشکی پوشیده و باران ریزی هم می بارد ، قدم می زنید و اگر هیچ کسی جلوی شما را نگیرد و ملاحظه تان را بکند و همه فقط به احترام کلاه از سر بردارند و با تعظیم از کنارتان رد بشوند بدون شک اگرعمری باقی بود، خودم جلوی تان را خواهم گرفت و با احترام هر چه تمام تر به شما فرمان ایست خواهم داد تا بابت همه ی روزهای هدر رفته ی زندگی ام و نابودی آن از شما سوال و بازخواست کنم و از شما بخواهم که آن ها را به من برگردانید ؛ جوانی ام را ، انرزی ام را و همه ی انگیزه ها و استعدادهای از دست رفته ام را...